เพศวิถี ของคนรักเพศเดียวกันมิได้เป็นอาการเจ็บป่วย

เพศวิถีของคนรักเพศเดียวกันมิได้เป็นอาการเจ็บป่วย
หากแต่ผู้ที่เจ็บป่วยนั้นคือผู้ที่รังเกียจเพศวิถีแบบนั้นต่างหาก

17 พฤษภาคม สำหรับใครบางคนอาจจะเป็นวันธรรมดาทั่วไป และฉันเองวันนี้แต่เดิมก็หามีความสำคัญหรือน่าสนใจอันใดไม่ วิถีชีวิตเยี่ยงสามัญปฏิบัติทั่วไป หากแต่ปีนี้ฉันมีโอกาสทำงานและเข้าร่วมกิจกรรมกับพี่น้องชาวพม่าและไทยใหญ่ ในนามของกลุ่มองค์กรที่ชื่อว่า Committee For Lesbigay Rights in Burma (CLRB) ด้วยการชักชวนเพื่อนพม่าที่ฉันเคารพและนับถือเธอยิ่งนัก นั่นคือ คุณ Myo Min

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันอยู่กับพี่น้องเหล่านี้รวม 20 คน ฉันเองได้เปิดโลกทัศน์ใหม่ต่อทั้งเรื่องสิทธิของกลุ่ม LGBT ในพม่าตลอดจนการเมืองที่น่าสนใจซึ่งฉันเองคิดว่าจะเล่าเรื่องราวเหล่านี้ใน โอกาสต่อไป แต่สำหรับครั้งนี้หัวเรื่องของฉันมันเกี่ยวเนื่องกับ 17 พฤษภาคม วัน IDAHO DAY ฟังดูเหมือนชื่อภาพยนตร์สักเรื่องหนึ่งที่เป็นเกี่ยวกับชายรักชายที่นำแสดง โดย ครีนุรีฟ เมื่อครั้งยังเป็นหนุ่มน้อยหน้าใส (ปัจจุบันก็ใสอยู่นะถึงแม้นว่าอายุอานามจะมากขึ้น) แต่กระนั้นฉันคงไม่เล่าเรื่องหนังนี้หรอก ประเด็นของฉันในครั้งนี้ฉันอยากใช้พื้นที่นี้แนะนำและทำให้พวกเราได้รู้จัก ที่มาที่ไปของวันนี้ วันที่ 17 พฤษภาคม วัน IDAHO DAY คำนี้ย่อมาจากคำว่า International Day Against Homophobia : IDAHO แปลเป็นไทยอย่างกระพร่องกระแพร่งว่า วันต่อต้านหรือยุติการรังเกียจ คนรักเพศเดียวกันสากล

วันนี้สืบเนื่องมาจากคณะกรรมการ IDAHO (IDAHO Committee) ที่จัดตั้งโดยชาวฝรั่งเศสชื่อ คุณ Louis-Georges Tin เป็นแกนหลักในการก่อตั้งซึ่งก็มีกว่า 50 ประเทศทั่วโลกเขาขานรับและเฉลิมฉลองกัน แต่สำหรับประเทศที่ฉันอยู่เงียบยิ่งกว่าเป่าสากกับเรื่องนี้ และการมีคณะกรรมการชุดนี้เกิดขึ้นก็ได้รับการตอบรับอย่างเป็นทางการจาก ประเทศในกลุ่ม European Union,ฺ Belgium, United Kingdom, France, Luxembourg, Netherlands, Mexico, Costa Rica เป็นต้น

คณะกรรมการชุดนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะเชื่อมประสานให้เกิดการจัดกิจกรรม รณรงค์ต่อเรื่องนี้อย่างกว้างขวางทั่วโลก เช่นที่ผ่านมาก็มีกิจกรรมรณรงค์การสร้างความภูมิอกภูมิใจต่อการเป็นคนรักเพศ เดียวกันที่เป็นวิถีเพศหนึ่งในสังคม อาทิ การจัดงาน LGBT Pride Day และด้วยเหตุผลอันใดที่ก่อเกิดวันนี้ขึ้นมานั้นก็คงต้องโยงไปถึงการประกาศของ World Health organization : WHO ในวันที่ 17 พฤษภาคม 1990 ที่ประกาศอย่างเป็นทางการว่าการเป็นคนรักเพศเดียวกัน หรือ Homosexuality นั้นมิได้เป็นความผิดปกติ กล่าวคือ ได้ถอนออกจาก The International Classification of Diseases คือพูดง่ายๆ ว่าการเป็นคนรักเพศเดียวกันนั้นมันไม่ใช่ความวิปลาสทางอารมณ์หรือจิตใจแต่ อย่างไร

แต่กระนั้นฉันคิดว่าสังคมทั่วไปก็ยังประณามว่า การเป็นเกย์ เป็นคนรักเพศเดียวกัน ว่าเป็นความระยำทางอารมณ์อยู่ ซึ่งนั้นน่าจะมีรากเหง้ามาจากอิทธิพลทางสังคม เศรษฐกิจ หรือความเชื่อทาง ศาสนา วัฒนธรรมของมนุษย์ และด้วยเหตุแห่งการประกาศเช่นนั้นจึงหาเหตุตั้งต้นแห่งการเป็นวัน IDAHO DAY ซึ่งฉันจะขอเล่าเป็นลักษณะที่เรียกว่า Queer time Line ของเรื่องนี้บนฐานของช่วงระยะเวลาหนึ่งๆ

ในปี 2003 The Canadian Organization "Foundation Emergence" ได้จัดกิจกรรมคล้ายกับงาน The National Day Against Homophobia ขึ้นในวันที่ 1 มิถุนายน และต่อมาก็จัดมาเรื่อยๆ จนปี 2006 ก็เปลี่ยนมาเป็นวันเดียวกันคือวันที่ 17 พฤษภาคม ตามสากลนิยมที่เขาปฏิบัติกัน

ปี 2006 The IDAHO Committee ได้ออกข้อเรียกร้องและรณรงค์ว่า "for a universal decriminalization of homosexuality" ประเด็นก็คือ ไม่ประณามว่าการเป็นคนรักเพศเดียวกันเป็นอาชญากรนั่นเอง ซึ่งก็มีผู้ลงนามและขานรับต่อประเด็นนี้อย่างมากมาย อาทิเช่น ผู้ที่เคยได้รับรางวัลโนเบล คือ Desmond Tutu, Dario Fo, Jose Saramago, Elfriede Jelinek, Amartya Sen เป็นต้น และกลุ่มนักการเมืองระดับสูง เช่น Jacques Delors อดีตประธานคณะกรรมการยุโรป, Thomas Hammarberg กรรมาธิการระดับสูงของสภายุโรป และศิลปินที่มีชื่อ เช่น Maryl Streep, Cindy Lauper, Elton John, David Bowie, และอีกมากท่าน รวมทั้งนักวิชาการปัญญาชน อย่าง Judith Bulter, Bernard Henri Levy เป็นต้น

ปี 2008 ในวันที่ 17 พฤษภาคมของปีนี้ รัฐบาลฝรั่งเศสได้นำประเด็นนี้หารือกับคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ ต่อการให้ความสำคัญของวิถีเพศและอัตลักษณ์ของคนกลุ่มนี้ โดยให้คำนึงถึงเรื่อง Sexual Orientation and Gender Identity หรือ ความพึงพอใจทางเพศ และ อัตลักษณ์ทางเพศ เป็นสำคัญด้วยต่อการกำหนดหรือออกนโยบายใดๆ ซึ่งทั้งนี้มี 67 รัฐในหลายประเทศให้การสนับสนุนและที่สุดวันที่ 18 ธันวาคม คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติก็ประกาศอย่างเป็นทางการต่อการระลึกและ คำนึงถึงประเด็นเหล่านี้ต่อเรื่องต่างๆ และหลังจากนั้นก็มีการขับเคลื่อนรณรงค์กันมากมายในประเทศฝรั่งเศส โดยการนำของ Rama Yade ผู้เป็น Human Right Minister ของฝรั่งเศส และมีการทำงานใกล้ชิดกับประเทศเนเธอร์แลนด์ และ World Congress on Human Right, Sexual Orientation and Gender Identity

ปี 2009 การรณรงค์ได้ขยายวงไปยังกลุ่มคนที่เรียกว่า กลุ่มสาวประเภทสอง คนข้ามเพศ หรือคนแปลงเพศ ในประเด็นการพยายามลดความรังเกียจต่อคนกลุ่มนี้ (Transphobia) เช่นกัน และปรับการใช้คำใหม่โดยเติมคำว่า Transphobia เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของ วัน IDAHO Day นั้นคือ The International Day Against Homophobia and Transphobia ซึ่งในกาลนี้

มีกลุ่ม LGBT และกลุ่ม NGO กว่า 300 องค์กร จาก 75 ประเทศทั่วโลกขานรับและให้การสนับสนุน และหนึ่งในจำนวนนั้นก็มีผู้ที่เคยได้รับรางวัลโนเบลลงนามสนับสนุนด้วย คือ Elfriede Jelinek, Francoise Barrie-Sinoussi, Luc Montagnier และทำให้ประเทศฝรั่งเศสเป็นประเทศแรกของโลกที่ให้การสนับสนุนอย่างเป็นทาง การต่อการรับรองการไม่รังเกียจคนแปลงเพศ (Transphobia)

ปี 2010 และปี 2011 กาลปัจจุบันและอนาคตอันใกล้ Louis Georges Tin ได้นำเสนอให้การรณรงค์ก้าวไปสู่พื้นที่ศาสนา โดยมีเบื้องหลังความคิดนี้อย่างชวนอยากรู้ว่า ทำไมผู้นำศาสนาส่วนใหญ่ถึงไม่ยอมรับหรือกล่าวถึงในทางสร้างสรรค์ต่อเรื่อง Homosexuality และ Transgenderism หากแต่ยังคงกล่าวขวัญและพูดถึงแต่เรื่อง Homophobia และ Transphobia

ซึ่งทั้งนี้สำหรับเรื่องนี้คงต้องร่วมถึงประเทศไทยของฉันด้วย เช่นกันที่ยังคงมีผู้ศาสนาหัวอนุรักษ์นิยม และผู้ทรงอำนาจอิทธิพลอย่างหลงตัวหลงตนต่อพระธรรมคำสอนที่ให้ความเคารพต่อ การเป็นเพศ และการก้าวพ้นจากความเป็นเพศสู่การบรรลุธรรมอย่างหาได้กีดกันเพศใดเพศหนึ่ง ไม่ หากแต่ผู้นำศาสนาที่ส่วนใหญ่คงเป็นชาย อยู่ภายใต้แนวคิดแบบหญิง-ชาย และแนวคิดแบบชายเป็นใหญ่ อำนาจและความสัมพันธ์เชิงอำนาจที่ยังคงเป็นเงื่อนงำสำคัญต่อการปลดปล่อย ความเป็นอิสระต่อเรื่องเหล่านี้

และปีนี้ theme ที่นำเสนอในวัน IDAHO DAY นี้ คือ Homosexuality is not a sickness but homophobia is : เพศวิถีของคนรักเพศเดียวกันมิได้เป็นอาการเจ็บป่วย หากแต่ผู้ที่เจ็บป่วยนั้นคือ ผู้ที่รังเกียจเพศวิถีแบบนั้นต่างหาก และอีกคำที่โผล่มาในช่วงของการรณรงค์ปีนี้เช่นเดียวกันฉันชอบคำนี้เช่นกัน Sexual Orientation is not a choice : ความพึงพอใจทางเพศไม่ใช่ทางเลือก ...ใช่ ฉันขานรับ ฉันเองมิต้องการเป็นแบบ marginalized หากแต่ก็เป็นเฉกเช่นที่เธอทั้งหลายผู้อยู่ในการกระแสแห่ง mainstream นั้นเอง

ถึงเวลา รู้ ตื่น และเบิกบานหรือยังท่านผู้นำศาสนาที่เคารพ? หรือว่าต้องรอให้โลกนี้ปราศจากท่านไปความเปลี่ยนแปลงถึงจะมาเยือน

แต่สำหรับฉันเอง...ฉันอยากให้โลกปัจจุบันที่มีทั้งฉันและท่านเหล่านั้น กับ สรรพสิ่งที่รอบตัว อยู่กันอย่างสันติ ยอมรับความแตกต่างหลากหลายอย่างที่มันเป็นอยู่ รับรู้การมีอยู่จริง เข้าใจอย่างปราศจากอคติด้วยเนื้อหาและความรู้ หาความจริง ความงาม และความดี ซึ่งกันและกันเมื่อนั้นการยอมรับก็จะปรากฏ และช่วงท้ายฉันมีพันธะสัญญาที่จะเล่าเรื่อง LGBT ในพม่าให้เธอได้อ่านกันต่อไป

ขอขอบคุณข้อมูลและภาพประกอบจากเว็บไซต์ http://www.aids-cpp.net/site/Homosexuality-is-not-a-sickness-but-homophobia-is.aspx